مقدّس تـرین

 جـای ِ دنیــاست

اتـاق ِ

 تنــهایی هـام ..!

وقـــتی ،

بـا

نیـّـت ِ تــو

خـــلوت میکـــنم ...!

تا  کی ؟

من در این نقطه دور

در بلا تکلیفی

در کش و قوسی خیالی جانکاه

به افق چشم بدوزم تا کی؟

بی سبب منتظر معجزه ام

بی ثمر دیده بر این راه کبود

می روم در پی تو

سالها آمد و رفت

بارها من دیدم

کوچ مرغان غزل خوان چمن

سفر چلچله ها

کوچ برف از دل کوهسار بلند

کوچ هر فصلی را

لیک یاد تو ز دل کوچ نکرد..!

 سال ١٣٩١ خورشیدى برابر با سالِ ٧٠٣۴ میترایى آریایى و ٣٧۵٠ زرتشتى و ٢۵٧١

شاهنشاهى را شاد باش میگویم هرچند از هجرت ١٣٩١ سال میگذرد ولى سرزمین آریایىِ

 من ... ۵۶۴٩ سال قبل از آن نوروز را جشن میگرفت و ٢٣۴٧ سال پیش از آن مردمانِ این

دیار خدایى را ستایش میکردند و کوروش ١١٨۵ سال قبل از آن دوستى را در جهان گُستراند.

 آرى پیشینهِ سرزمین من بسى بیشتر از ١٣٩١ سال است....!

نوروز بر تمام مردم سرزمینم  مبارک

سهم ِ من همیشه ماندن است

همیشه انتظار

در میانِ هیمه ی خاطره ها

گاه می سوزم

گاه می پوسم

گاه هایی هم بندرت ،

جوانه می زنم ..!

درس پند آموز روباه وکلاغ
روبه مکارو دزد دشت وباغ

روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی با هوش بود
فیل نادانی برایش موش بود

با وجود سوز وسرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن میدرید

تا درون نیمکت جا میشدیم
ما پرازتصمیم کبری میشدیم

پاک کن هایی زپاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستان ما از آه بود
برگ دفترها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی   با پا روی برگ
همکلاسی‌های من یادم کنید
بازهم در کوچه فریادم کنید